Czym jest depresja dwubiegunowa

Choroba afektywna, depresja dwubiegunowa kiedyś nazywania również psychozą maniakalno – depresyjną, bądź cyklofrenią), to zaburzenie w którym epizody manii, czyli podwyższonego nastroju, ekscytacji i podniecenia, a także wyższej samooceny, występują na przemian z epizodami depresji, które cechuje obniżony nastrój, przygnębienie, brak energii życiowej.

Możliwe są również epizody reemisji choroby, w której nie występują żadne z objawów. Najczęściej pierwsze syndromy choroby pojawiają się w młodym wieku, przed ukończeniem 35 roku życia. Intensywność nawrotu objawu utrudnia, a czasem uniemożliwia normalne funkcjonowanie, przyczynia się do osłabienia kondycji fizycznej, utrudnienia kontaktów interpersonalnych oraz powoduje ogólne trudności życiowe. Ogranicza zdolności intelektualne oraz realizację celów, w tym rodzinnych czy zawodowych. Zaburzenie to nastręcza często wielu problemów diagnostycznych, gdyż nie jest to jedna choroba a zbiór zaburzeń, na które cierpi chory.

Jakie są podstawowe typy depresji dwubiegunowej?

Pierwszy tym to przeważnie liczne epizody depresyjne, które występują na przemian z epizodami manii. W drugim typie epizody depresyjne są częstsze, niż w pierwszym przypadku, również rozdzielone epizodami hipomanii. Trzeci typ zależny jest od zbyt silnego działania leków antydepresyjnych. Również nadużycie alkoholu lub innych substancji, może wywołać silne epizody depresji, na przemian z hipomanią. W przypadku choroby sezonowej, epizody depresyjne widoczne są w okresie zimowo – jesiennym, natomiast mania występuje w okresie wiosenno – letnim.

Należy zwrócić uwagę, depresja dwubiegunowa występuje częściej pod postacią stanów depresyjnych, które utrzymują się dłużej, niż epizody manii, jednak oba te czynniki muszą występować u chorego, aby możliwe było zdiagnozowanie choroby dwubiegunowej, w innym wypadku mówi się o depresji lub stanach depresyjnych, na które cierpi pacjent.

Skąd bierze się depresja dwubiegunowa?

Niejednokrotnie zwraca się uwagę na czynniki biologiczne, np. niedoczynność tarczycy, podłoże genetyczne lub zaburzoną równowagę neuroprzekaźników w mózgu. Ryzyko zachorowania jest wyższe u osób, w rodzinach których już wcześniej stwierdzono występowanie choroby, zwłaszcza w przypadku jednego lub obojga rodziców. Również czynniki środowiskowe, czy społeczne mogą wpłynąć na początek i przebieg choroby. Silny stres spowodowany wydarzeniami w życiu jak śmierć bliskiej osoby, utrata pracy, czasem nawet poród, mogą wyzwolić chorobę lub nasilić jej objawy. Jednak czynniki psychospołeczne mogą pozytywnie wpłynąć na objawy choroby i złagodzić jej przebieg, np. w przypadku udanego związku. Ważne jest, aby osoby chore zwróciły uwagę na stały rytm dnia i nocy, który pomoże ustabilizować wahania nastroju.

Pozytywny wpływ na walkę z chorobą oraz osłabienie jej objawów, zwłaszcza epizodów depresyjnych, ma podejmowany przez chorego fizyczny podczas uprawiania sportów, nawet podczas joggingu. W ciele uwalnianie są hormony szczęścia – endorfina oraz serotonina, które pozytywnie wpływają na nastrój. W przypadku zauważenia objawów depresji, także dwubiegunowej, ważna jest konsultacja ze specjalistą – psychiatrą, a także psychoterapeutą. Stosuje się terapie farmakologiczne oraz psychoterapie. W przypadku pierwszego rozwiązania, ważny jest właściwy dobór leków. W przypadku jednej osoby antydepresanty, które przynoszą zamierzony efekt, mogą nie przynosić skutku, bądź prowadzić do chwilowego pogorszenia stanu. Okres niezbędny to miarodajnej oceny na temat skuteczności leku wynosi około 4 do 6 tygodni. Ważne jest, aby w tym okresie być pod opieką psychiatry, bądź korzystać z pomocy psychoterapeuty.